Wysokość płac

Wysokość płac ustalana jest w procesie negocjacji racjonalnie działających pod-miotów – związków zawodowych i pracodawców – tworzących na rynku pracy kartel. Pracownicy i pracodawcy są zainteresowani stabilnością warunków płacowych. Dlatego też bardzo często dochodzi między nimi do uzgodnień mających na celu usztywnienie lub co najmniej zmniejszenie amplitudy wahań płac nominalnych w cyklu koniunkturalnym. Takie podejście znajduje odbicie w jednym z nurtów współczesnej ekonomii, reprezentowanym przez teorię kontraktów nieformalnych .

Pierwotna zawodność rynku, spowodowana niedostateczną informacją, przyczyniła się do powstania pośrednictwa pracy. Pośrednictwo pracy, początkowo organizowane przez przemysł, zmniejszyło rozmiary niesymetrycznej informacji o wydajności pracy osób poszukujących zajęcia. Braki informacji istniejące po stronie popytowej prowadzą bowiem do zniekształcenia cen albo niewystarczającego popytu na pracę i przez to do błędnej alokacji. Pośrednictwo pracy zredukowało także częściowo niedostatki procesów dostosowawczych w okresie masowej produkcji, kiedy to wzrost podaży pracy i rujnującej konkurencji przemysłowej spowodowany był dużym napływem ludności wiejskiej do rozwijających się centrów. Zaznaczyć należy, że ze względu na niedoskonałą organizację przemysłowego pośrednictwa pracy, zawodność rynku pracy mogła być tylko częściowo usunięta.

Instytucje zmierzają do obniżki kosztów transakcyjnych i rację bytu mają tylko te, które minimalizują owe koszty. Instytucje rynku pracy są – w świetle aksjomatów eko-nomiki kosztów transakcyjnych – drugim najlepszym (second best) rozwiązaniem, gdy zawodzi mechanizm rynkowy. Regulacja rynku pracy i instytucje z nią związane nie są jednak podporządkowane jedynie ekonomicznej racjonalności, lecz także historycznym zaszłościom lub istniejącym konstelacjom władzy politycznej i grup interesów. Przemiany strukturalne i postępujące otwieranie się gospodarek wymusza ciągłe zmiany i ewolucję instytucji rynku pracy. Rozwijają się one według własnych praw i znacznie się rozrastają, gdy pojawiają się nowe wyzwania. To powoduje wysokie prawdopodobieństwo ich przeistoczenia się w instytucje hamujące przemiany strukturalne . Instytucjonalne formy rynku pracy zdeterminowane są przez zmieniające się interesy pracobiorców i pracodawców, jak również przesunięcia w strukturze ich ryzyka. Istnieje ogólny konsens co do tego, że dotychczasowa koordynacja rynku pracy zawodzi. Winę za ten stan rzeczy ponoszą nie tylko instytucje rynku pracy, ale także otoczenie zewnętrzne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>