Scenariusz wzajemnej konkurencji

Scenariusz wzajemnej konkurencji poprzez obniżkę płac nie uwzględnia insty-tucjonalnego aspektu negocjacji płacowych na rynku pracy. Hipoteza o konkurencji poprzez obniżkę płac pozostaje w sprzeczności ze stwierdzeniami teorii związków zawodowych. W Europie płace są w zasadzie negocjowane przez związki zawodowe i pracodawców na krajowych rynkach pracy. Ich interesy krzyżują się i wynik negocjacji uzależniony jest od siły partnera taryfowego. Najczęściej w rokowaniach ustala się wysokość płac, a następnie przedsiębiorstwa przy danej płacy ustalają poziom zatrudnienia, zgodnie z założeniem right-to-managelĄ. Czasami w negocjacjach uwzględniane jest równocześnie zatrudnienie jako parametr negocjacji. Mamy wtedy do czynienia z tzw. efektywnymi układami zbiorowymi, które są kombinacją niższych płac i wyższego zatrudnienia, przy czym jeden partner taryfowy znajduje się w lepszej pozycji bez pogarszania sytuacji drugiej strony. W każdym przypadku jednak najpierw negocjowane są płace, a poziom zatrudnienia uwzględniany jest raczej jako warunek poboczny.

Mając na uwadze cele realizowane przez związki zawodowe, scenariusz kon-kurencji przez obniżanie plac wydaje się nierealny. Związki zawodowe, postępując zgodnie ze swoimi funkcjami użytecznos’ci, nie mają żadnych bodźców do nieograniczonego obniżania płac. (Nie oznacza to jednak, że nigdy nie akceptują tej strategii. W przypadku wysokiego bezrobocia będą zmierzały poprzez politykę płac do ochrony miejsc pracy insiderów. Oczywiście nie będą się posuwać tak daleko, by w ten sposób zwiększać szanse zatrudnieniowe outsiderów.) Realizując tę strategię związki zawodowe mogłyby stracić członków i władzę. Z punktu widzenia pracodawców daleko posunięta konkurencja przez obniżkę płac nie musi być racjonalna. Jak pokazuje teoria płacy efektywnej, firmy posiadają bodźce skłaniające je do opłacania pracowników powyżej produktywności krańcowej, gdyż gwarantuje to ich efektywne funkcjonowanie. Chcąc utrzymać u siebie dobrych pracowników, przedsiębiorstwa nie są zainteresowane obniżaniem płac bez ograniczeń.

Obserwując poczynania europejskich związków zawodowych, zauważyć można wyraźną tendencję do koordynacji polityki placowej. Związki obawiają się dumpingu płacowego i nawołują do „europeizacji negocjacji zbiorowych”. Nie ma to oznaczać centralizacji, ale budowę mechanizmu koordynacyjnego ze wspólną informacją, ugodami i międzynarodowymi komisjami płacowymi. Poczynania te powinny zapewnić proporcje płac zbliżone do relacji produktywności. Celem nadrzędnym jest realizacja zasady: „ta sama płaca za tę samą pracę”. Najbliższe zadania związki widzą w podjęciu kroków w kierunku wspólnego określenia żądań płacowych, okresu obowiązywania umów zbiorowych i ustalenia górnej granicy rocznego czasu pracy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>