Państwo posiada znacznie większy zakres kontroli

przekonaniu, że maksymalizacja zysków nie jest podstawowym celem biznesu. Państwo posiada znacznie większy zakres kontroli (poprzez wydawane akty prawne) oraz mechanizmów umożliwiających udzielanie wsparcia (poprzez różnego rodzaju finansowanie). Ponadto państwo jest

wciąż znaczącym pracodawcą i dostawcą usług z zakresu stosunków pracowniczych. W związku z tym pracodawcy uzyskują mniejszą autonomię wobec państwa. W UE istnieje też o wiele więcej regulacji dotyczących np. zatrudniania i zwalniania pracowników, zabezpieczeń socjalnych, relacji między pracodawcą a związkami zawodowymi. Partnerzy społeczni (najczęściej składający się z przedstawicieli związków zawodowych, pracodawców i rządu) muszą wspólnie docho-

dzić do porozumienia w sprawie kształtowania warunków i stosunków pracy, co znajduje swój oddźwięk w polityce państwa. W Europie występuje scentralizowany model stosunków pracy (z wyjątkiem Wielkiej Brytanii). Model ten zakłada dialog społeczny na dwóch szczeblach: po- nadzakładowym (dotyczącym sektora lub gałęzi) oraz ogólnokrajowym (obejmującym nawet kilka sektorów lub gałęzi gospodarki) . Zawiera się zbiorowe układy pracy, które są zawsze korzystniejsze od ogólnych przepisów prawa pracy. Zapewniają one określone przywileje pracownicze, zaostrzają wymogi dotyczące sytuacji, w jakich pracodawca może wypowiedzieć warunki płacy lub pracy, wprowadzają korzystne zabezpieczenia socjalne. Związki zawodowe często wychodzą poza przypisane im zwyczajowo role rzeczników interesów pracowniczych i w niektórych krajach występują w imieniu ogółu ludzi pracy i ich rodzin, zajmując się kwestiami o szerszym zasięgu, np. ubezpieczeniami społecznymi, poziomem i warunkami życia społecznego, edukacją, bezrobociem itp.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>