Druga opcja strategiczna

W pierwszej zwraca się przede wszystkim uwagę na konieczność podjęcia działań harmonizacyjnych w sferze podziału, aby w związku z rosnącą konkurencją zapewnić minimalne standardy socjalne. Co prawda, nie przewiduje się w najbliższym okresie negocjacji płacowych na szczeblu europejskim, ale daje się zauważyć wyraźna tendencja do akcentowania aspektów socjalnych i regulacji europejskich minimalnych standardów w wielu dziedzinach stosunków przemysłowych. W rezultacie politycznie wymuszona harmonizacja zmniejsza elastyczność rynków pracy w poszczególnych krajach . Powoduje ona także wzrost kosztów produkcji, zwłaszcza w krajach, w których minimalne standardy były poprzednio niższe. Przy istniejących jeszcze różnicach w wydajności pracy pomiędzy krajami członkowskimi może to doprowadzić do wzrostu bezrobocia w gospodarkach o niskim poziomie wydajności. Rosnące bezrobocie może wymagać z kolei realizacji wielu pomocowych programów strukturalnych, których koszt może zahamować dynamikę rozwoju gospodarczego krajów finansujących te przedsięwzięcia.

Druga opcja strategiczna nawiązuje do reform instytucji rynku pracy zwięk-szających jego elastyczność. Na korzyść tej opcji przemawiają podejmowane obecnie w wielu krajach kroki zmierzające do decentralizacji i deregulacji rynku pracy. Scenariusze te przewidują zwiększenie nacisku na partnerów taryfowych w celu ukierunkowania ich zachowań na racje ekonomiczne. Gdyby ta strategia została przyjęta w unii walutowej, najbardziej skorzystałyby kraje zaawansowane w reformach instytucji rynku pracy. Ich sukcesy stałyby się bodźcem do przeprowadzenia reform w pozostałych krajach i pomogłyby odblokować mechanizmy hamujące deregulację.

Opcję stawiającą na deregulację i reformy instytucji rynku pracy wspierają wyniki badań empirycznych dotyczących rynku kapitałowego . Wskazują one, że na obszarze nie objętym wspólną walutą mamy do czynienia z mniejszą mobilnością kapitału w porównaniu z obszarami o wspólnym pieniądzu. Ryzyko walutowe odstrasza bowiem inwestorów zagranicznych od inwestycji bezpośrednich, gdyż kalkulowane muszą być koszty związane z niekorzystnymi zmianami kursów walutowych. Rozmaite scenariusze pokazują, że w ramach unii monetarnej inwestycje zagraniczne firm i ich mobilność znacznie wzrosną. Powoduje to wzrost konkurencji między regionami o pozyskanie kapitału i związane z tym nowe miejsca pracy. Przy decyzjach o alokacji inwestycji istotną rolę odgrywają warunki na rynku pracy, a zwłaszcza wysokość płac. Oznacza to, że instytucjonalny kształt negocjacji zbiorowych, jak również płacowe strategie partnerów taryfowych, będą odgrywały szczególnie ważną rolę na rynku pracy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>